Historie: 1986 - 1990

De kranten staan er deze laatste meidagen vol van: het Nederlands elftal is via Oostenrijk en Joegoslavië op weg naar het WK-voetballen in Italië. In café Silvrants aan het buffet kletsen enkele jongelui over al het andere nieuws uit het dagelijks leven. De afschuwelijke aanslag in Roermond, op zondag 27 mei, door het Ierse Republikeinse Leger op twee Australische toeristen komt onvermijdelijk aan bod. In het achterzaaltje hebben Wim Simons, Bertus Luijten, Gerrit Derikx, Jan Berben en Piet Emonts het over meer plezierige zaken. Het oudste bestuurslid en de voorzitters en de secretarissen van het hoofdbestuur en de jeugdcommissie praten bij over de periode 1986-1990. Het lustrum van de kersttoernooien in de sporthal, de eerste twee nieuwjaarsrecepties (1989 en 1990), de strijd om de Leudal-wisselbeker vanaf 1988, en het zilveren jubileum van de jeugdafdeling in 1986.

Wim Simons (52) jaar is in levensjaren én in dienstjaren de oudste van de gesprekspartners. In 1953 werd hij op 15-jarige leeftijd lid van de voetbalclub. Op de drempel van zijn overgang naar de senioren Wim stond één keer reserve bij het eerste, kreeg hij een ongeluk dat een einde maakte aan zijn actieve voetballoopbaan. Wim ging echter niet bij de pakken neerzitten. Hij bleef lid van RKSVN en trad in juli 1960 toe tot het bestuur. In de dertig jaar als bestuurslid, heeft Wim Simons heel wat geld voor RKSVN bij elkaar weten te sprokkelen. Hij was betrokken bij de Persilactie, wierf in 1973 gegadigden voor reclame via de geluidsinstallatie, was vanaf 1974 de grote man achter de kienavonden, organiseerde loterijen en polste later ondernemers om reclameborden te plaatsen. Van meet af aan nam hij de verantwoordelijkheid op zich voor de voetbaltoto. Hij deed dat zo nauwgezet dat hij daarvoor in 1985 de zilveren totospeld kreeg. In datzelfde jaar viel hem nog een grote eer te beurt. Als tweede lid van RKSVN ontving hij de zilveren KNVB-speld omdat hij 25-jarig bestuurslid was van de voetbalclub. Naast Wim is Harrie Louisse de enige bij RKSVN, die deze speld mag dragen. Dat had de jonge Simons niet durven dromen toen hij eind jaren vijftig als grensrechter van het eerste in Helden zijn vlag neer moest leggen. De scheidsrechter vond dat Wim te veel belangstelling toonde voor zijn meisje en haar vriendin, die ook langs de lijn stonden. Een dergelijke reprimande heeft Bertus Luijten (48) nooit gekregen. Hij staat alom bekend als een hard werkende, ingetogen man, wat niet wil zeggen dat Bertus zich niet durft te profileren. In de 21 jaarverslagen, die hij tot nu toe als secretaris voor RKSVN heeft gemaakt, schuwde Bertus nooit de persoonlijke noot, met vaak een vermanend ondertoontje. Bertus Luijten werd met het oog op het vertrek van secretaris Bayens in 1968 gevraagd om toe te treden tot het bestuur van RKSVN. Bertus was al jaren een trouw bezoeker van de wedstrijden van RKSVN en hij vermoedt, dat hij destijds gevraagd is„ omdat men er van uitging, dat een vrijgezel voor dat werk wel tijd wilde vrijmaken". Hoeveel uren Bertus in de weer is geweest voor RKSVN valt natuurlijk met geen mogelijkheid na te gaan. Het feit echter dat veel verenigingen naast de gewone secretaris ook een aparte wedstrijdsecretaris hebben, zegt voldoende. Met uitzondering van de seizoenen tussen 1978 en 1981, Piet Berben was toen wedstrijdsecretaris, heeft Bertus altijd beide functies vervuld. Bovendien vond hij voldoende tijd om zijn belangstelling te tonen voor álle elftallen van RKSVN.

Gerrit Derikx (46) ervoer dat die interesse nodig is om een goed beeld te krijgen van de vereniging, toen hij in 1988 werd gepolst voor het voorzitterschap van RKSVN. Piet Cluitmans bekleedde twee jaar (seizoenen 1985-1986 en 1986-1987) die functie, daarna zat de voetbalclub één jaar zonder. Gerrit Derikx nam voor zijn benoeming het zekere voor het onzekere; als toehoorder woonde hij enkele bestuursvergaderingen bij en hij liet zich steeds meer op het voetbalveld zien. Daar was hij toch al geen onbekende, want vanaf 1962 was Gerrit meer dan vijftien jaar, tot in de tweede klasse KNVB, als scheidsrechter actief geweest. Gerrit Derikx omschrijft zijn twee seizoenen bij RKSVN als „turbulente jaren". Dat klinkt niet vreemd gezien de degradatiezorgen van RKSVN 1 in de laatste twee seizoenen. Als voorzitter moest hij direct al een moeilijk karwei zien te klaren, omdat het contract met trainer Frans Derix werd opgezegd. Er diende toen met spoed een nieuwe oefenmeester te worden aangetrokken. Frans Derix was in 1989 gecontracteerd als opvolger van Gerard van der Heul, die twee jaar in dienst van RKSVN is geweest. Daarvóór was Sjaak Janssen twee jaar oefenmeester. De kersverse RKSVN-voorzitter moest ook heel wat uurtjes vrijmaken voor het jubileumcommissie dat eind 1988 al werd geformeerd om het 50-jarig bestaansfeest te gaan organiseren. Of hij ook nog bij het diamanten feest in 2000 de touwtjes in handen heeft, is nog een open vraag. Gerrit stelt zich in elk geval op het standpunt, dat hij niet jáááren voorzitter van RKSVN zal blijven, omdat een vereniging op z'n tijd moet worden verjongd. Jan Berben en Piet Emonts denken dat die verjonging ook doorgevoerd kan worden zonder dat mensen hun belangrijke posities verlaten. Zij móeten ook wel zo denken, want Jan is vanaf 1976/ 1977 secretaris van de jeugdafdeling, Piet is al twaalf jaar voorzitter. Daarvoor was de laatste twee jaar penningmeester. De jeugdafdeling werd in 1976 in zijn huidige vorm opgezet na overleg met voetbalvereniging Helden, die een dergelijke constructie al had. De functie van hoofdjeugdleider, die RKSVN voor die tijd kende, is eerst bekleed door Kid Arntz en later door Piet Cluitmans, die vanaf 1976 ook twee jaar jeugdvoorzitter is geweest. Jan en Piet vinden dat de jeugdafdeling in 1990 goed marcheert. Het feit dat het verloop onder de jeugdleiders tot staan is gebracht, is hier tekenend voor. Zonder anderen tekort te willen doen, steken zij graag een pluim op de hoed van stukadoor Jan Thommassen, de stille, harde werker, die al jarenlang met succes als een soort 'scharnier' tussen jeugdcommissie en hoofdbestuur fungeert. Wellicht werd door zijn toedoen menigeen overtuigd van het nut van de jeugdcoördinatoren Twan Theelen uit Velden, die in 1984 werd aangesteld en Roger Reijners, de voetbalprof van Fortuna SC, die in 1987 in Neer begon te werken met een jeugdplan in de hand. Jan Berben (39) is al jaren een van de hoofdpeilers van het jeugdvoetbal. Hij beproefde zijn eigen voetbalgeluk eind jaren zestig al eens in de A-2 jeugd en kwam na een korte onderbreking terug bij de senioren. Jan was jarenlang een vaste kracht voor het vierde, maar zag in 1978 toch meer heil in een, naar later bleek korte, carrière als scheidsrechter. Vervolgens was Jan korte tijd leider van het derde en nam in 1982 de grensrechtervlag bij het eerste elftal ter hand. Hij deed dat tot aan het begin van dit jaar, toen hij koos voor de functie van begeleider van Neer 1.

De voetballoopbaan van Piet Emonts (36), die in de jaren zestig begon, werd „bij gebrek aan kwaliteiten" een tijdje onderbroken. Toen Piet, begin jaren zeventig, terugkeerde bij de senioren maakte hij dat tekort ruimschoots goed door inzet en hardheid. „Dat kostte me in die tijd meer geld aan boetes dan aan contributies," bekent Piet, die met gepaste trots vertelt, dat hij ooit met Tjeu Hillen, Tuum Knoops, en Jo Houben de meest gevreesde defensie van Midden-Limburg vormde. Sinds de emigratie in 1982 van Pierre Berben naar Australië verdedigt Piet het doel van het team van leider Klaas Lispet. In 1983 behaalde hij met het achtste elftal het kampioenschap. In dat jaar was hij bovendien leider van de C-2 jeugd die ook kampioen werd. Piet Emonts heeft ook bijna twee jaar deel uitgemaakt van het RKSVN-bestuur. Terugblikkend op de laatste vijf jaren wordt duidelijk dat de kampioenschappen bij RKSVN dun waren gezaaid. Het lukte alleen de B-1 jeugd in 1987 om als hoogste te eindigen, de D-1 behaalde in 1987 de regiobeker en de F-jeugd slaagde daar in 1988 in. Er moesten in het laatste lustrum ook elftallen een stapje terugdoen. De meest in het oogspringende degradatie was die van het tweede elftal. Dit team degradeerde in 1986 uit de eerste afdelingsklasse. 21 punten uit 24 wedstrijden bleken - na een beslissingsduel met verlenging tegen Eindse Boys, niet genoeg om aan een van de drie degradatieplaatsen te ontsnappen. De daaropvolgende vier seizoenen werd RKSVN 2 telkens tweede in de tweede klasse.

Het bestuur en het jeugdcommissie zijn tevreden over het verleden en optimistisch voor de toekomst. Zoals de zaken er nu voorstaan, zullen de successen niet uitblijven, denken de vijf gesprekspartners eensgezind. De uitstekende samenwerking tussen jeugdafdeling en senioren, de jonge talenten en het lef en de „brutaliteit" waarmee de kersverse trainer Piet Kooiman RKSVN goed wakker heeft geschud, moeten op termijn hun vruchten afwerpen. „Een goede derde klasser behoort tot de reële mogelijkheden," klinkt het eensluidend. Er leven nog meer wensen. Voorzitter Gerrit Derikx wil er naar streven om de commissies te bemannen met niet bestuursleden. „We moeten veel meer gebruik maken van de specifieke talenten binnen onze vereniging". Wim Simons vindt op zijn beurt dat een kleine overdekte tribune voor RKSVN geen overbodige luxe is; Bertus Luijten brengt naar voren dat de bestuurskamer niet meer is dan een veredelde entreeruimte en Jan Berben laat weten, dat enkele kleedlokalen opgelapt moeten worden. De beide voorzitters zijn optimistisch over de kosten die deze klussen straks met zich mee gaan brengen. „Zo'n grote vereniging moet zich ondanks de privatisering zelf goed kunnen bedruipen".

Voor Wim Simons is deze opmerking hét moment om nog een laatste wens te uiten. „Ik zou het gepast vinden, als in het jubileumboek de aandacht zou worden gevestigd op alle oud-(bestuurs)leden, supporters, en niet te vergeten de Neerse middenstand die RKSVN altijd een warm hart heeft toegedragen. Zonder die groepen zou RKSVN niet zijn, wat zij in haar gouden jubileumjaar is". Waarvan acte.