Historie: 1976 - 1980

De kranten melden op 25 april 1990 dat het nog precies 43 dagen is voordat in Rome de eerste bal voor het WK-voetbal 1990 wordt getrapt.De donkere wolken rond het Nederlands elftal lijken enigszins te zijn opgetrokken. Gullit blijkt weer fit, Libregts is naar de achtergrond verdwenen, en na veel typisch Hollandse tam-tam is Leo Beenhakker de coach voor Italië geworden. Er wordt al druk geoefend voor dat spraakmakende toernooi in de laars van Europa.Aan het Kerkplein kijkt Rinus Noblesse die avond in zijn woonkamer naar het eerste gedeelte van de oefeninterland West-Duitsland-Uruguay. Hij schakelt het tv-toestel graag uit, om samen met Jan Hanssen, Pierre Berben en Jan Geelen herinneringen op te halen over RKSVN. Pierre en Jan Geelen zullen hun zegje doen over het reilen en zeilen van de veteranen, die in 1980 het koperen jubileum hebben gevierd. Jan Hanssen en Rinus Noblesse zijn prima gesprekspartners om een beeld te geven van de prestaties van de lagere elftallen bij RKSVN. In 1965 zijn zij al eens kampioen geworden met het tweede elftal, en in 1979 en 1982 hebben zij nog twee titels met het zevende en het vijfde elftal behaald.Als we Jan Geelen (54) mogen geloven, heeft hij van de vier gesprekspartners de meeste kampioenschappen mogen meemaken. Hij keepte in het elftal dat in mei 1961 in de vierde klasse tegen Horn kampioen werd. „Later, bij de veteranen, zijn we bijna elk jaar kampioen geworden," zegt Geelen gekscherend. Dat zou dan voor Jan een hele serie kunnen zijn geweest, want hij was vanaf het eerste moment als doelman bij de veteranen van de partij. De eerste jaren heeft hij zijn plaats onder de lat nog moeten delen met Tjeu Janssen, die vroeger ook voor RKSVN heeft gekeept. Op 16 april 1967 speelden de volgde veteranen de eerste wedstrijd tegen EMS-Roermond: J. Geelen, M. Janssen, A. Simons, J. Peulen, P. Verboeket, J. Gorissen, H. Louisse, P. Vaessen, J. Pouls, L. Verhaeg, G. Puts, L. Custers en Chr. Claessen. Pierre Berben (52) heeft een fraaie lijst van de prestaties van de veteranen in de afgelopen 23 jaar bijgehouden. Als een volleerd boekhouder heeft hij sinds 1969 alle wedstrijden, resultaten en doelpuntenmakers van de veteranen genoteerd. Er zijn tot nu toe 615 wedstrijden gespeeld, 435 keer hebben de veteranen gewonnen, 88 keer gelijkgespeeld en slechts 92 keer zijn de heren met een nederlaag thuisgekomen. In totaal maakten „de oudjes" 2189 doelpunten, de keeper moest slechts 899 keer naar het net. Nog een fraai getal: Pierre Berben scoorde 830 doelpunten voor het veteranenelftal. Dat laatste wil hij, in al zijn bescheidenheid, liever niet vermeld zien. Dat zou echter doodzonde zijn. Wat zou het aardig zijn te weten hoeveel goals Pierre Berben voor RKSVN heeft gescoord, sinds hij in 1952 als 14-jarige lid werd. Van alle RKSVN-leden leden heeft hij er momenteel de meeste dienstjaren opzitten: 38. Arie Roest is met zijn 57 jaar de oudste voetballer op de voet gevolgd door Lei Custers (55). Ook nadat Pierre in 1969 bij de veteranen zijn heil ging zoeken, heeft hij op verzoek 's zondags nog vele partijtjes bij de lagere elftallen meegevoetbald. Ook Jan Geelen en andere veteranen boden vaak hun hulp aan. Jan Geelen (54) die, zover hij kan nagaan, in 1956 voor de eerste keer RKSVN-lid werd, stond in 1973 zelfs nog in het doel in een competitiewedstrijd van het eerste elftal. Vanwege het grote aantal geblesseerde spelers moest trainer Huub Lafleur destijds een beroep doen op deze oudgediende. „Ik schrok me rot van de speech die de trainer voor de wedstrijd hield. Dat ging er bij ons vroeger een heel stuk gemoedelijker aan toe," weet Jan nog.

Rinus Noblesse heeft rustige tijden bij RKSVN meegemaakt, maar ook heel fanatieke jaren, bijvoorbeeld in de periode 1976-1980, de eerste jaren van het zevende. Het fanatisme van dat team, met veel oudere spelers, leidde tot prachtige discussies en het gebruik van woorden om U tegen te zeggen op en rond het veld, maar in 1979 en 1982 ook tot kampioenschappen. In de loop der jaren is veel gepraat over de zin en onzin van dergelijke teams, waarin weinig verloop van spelers was. Daardoor moesten minder goede voetballers wel eens in een hoger team gaan spelen en stonden meer getalenteerden een trede te laag. Die elftallen hebben echter voor gezellige voetbaldagen gezorgd. Dat geldt niet alleen voor het „oud vijfde", maar ook voor het hechte team van leider Klaas Lispet en het spraakmakende achtste/negende van weleer. Dit team, waarvan Wim Sillekens jaren leider was, kende weinig sportieve hoogtepunten, maar wel veel plezierige uren en die zijn hard nodig voor een goede geest in een vereniging. Ook Pierre, de beide Jannen en Rinus droegen royaal hun steentje bij aan een goede sfeer binnen RKSVN. Rinus Noblesse (48) zegt niet meer precies te weten in welk jaar hij ging voetballen. Zijn naam komt in elk geval voor bij de A-spelers in Ons Eigen Nieuws van 1956. Na die tijd heeft Noblesse enkele jaren in St. Odiliënberg gewerkt en gevoetbald. In 1965 zien we hem op de elftalfoto van het tweede, dat in dat jaar kampioen werd. Zes jaar later werd Rinus leider van het tweede team van RKSVN. Met dat elftal maakte hij vanaf het seizoen 1971/1972 mooie tijden mee in de eerste afdelingsklasse. Rinus moest echter ook mee aanzien hoe in 1976 degradatie naar de tweede klasse onafwendbaar was. Gelukkig hoefde hij zich daarvoor als leider niet te verantwoorden bij hoofdtrainer P. Papen, want ook het eerste elftal moest in dat jaar terug van de derde naar de vierde klasse. RKSVN 1 is er nooit meer in geslaagd het verloren terrein te heroveren. RKSVN 2 is dat wel gelukt. In het seizoen 1978/1979 werd het tweede kampioen in de tweede klasse. Trainer Jan Kooiman deelde in de feestvreugde. Het zou al te gek zijn dit succes terug te voeren op het trainingskamp in Bakel dat Kooiman bij het begin van het seizoen 1976/1977 organiseerde. De deelnemers herinneren zich meer van de nachtelijke escapades, het gevolg van naar binnen gesmokkelde flessen drank, dan van de de vroege trainingen en het uitstapje op zaterdagavond naar de thuiswedstrijd van PSV tegen AZ.

Terug naar een van de gesprekspartners. Toen het tweede en het zevende in het voorjaar van 1979 in hotel De Lindeboom receptie hielden, stond ook Jan Hanssen (47) trots in de rij. Hij liet zich in 1956 bij secretaris Truyen inschrijven als voetballer. Aan het eind van de jaren vijftig heeft Jan in het kielzog van Huub a/d Boom, zijn geluk als wielrenner bij de NWB beproefd. Hij keerde echter weer op het oude nest terug, en voetbalde voornamelijk in het tweede (kampioen in 1965) en het derde elftal. De lagere teams profiteerden in de loop der jaren ook nog op een andere manier van Jans inzet. Nadat hij een punt had gezet achter zijn voetballoopbaan werd hij wedstrijdleider. Bij het begin van het seizoen 1978/ 1979 kondigde de KNVB, bij gebrek aan scheidsrechters, aan dat elke vereniging wedstrijdleiders moest aanwijzen. Naar gelang het aantal teams in de derde klasse - de vierde werd in het seizoen 1979/ 1980 ingevoerd werd bekeken hoeveel er dat moesten zijn.

RKSVN heeft altijd over voldoende wedstrijdleiders, zelfs één leidster, Mia Triepels, kunnen beschikken, die op zondag al vroeg paraat zijn om de thuiswedstrijden in de lagere afdelingsklassen te leiden. Voor 1978 waren ook al RKSVN-leden actief in de scheidsrechterswereld. Lei Derikx en Leon Teepen fungeerden vanaf 1974/75 als zogenaamde B-scheidsrechters. Chris Claessen behaalde de A-status. Ton Hillen zocht het als scheidsrechter nog hogerop. In 1976 drong hij door tot de amateur-top en nog steeds is hij grensrechter in het betaald voetbal. Hij wisselt zijn ervaringen meer dan eens uit met Mia en Mart Triepels die voor de KNVB als afdelingsscheidsrechter actief zijn. Jan Hanssen, de wedstrijdleider, was ook oefenmeester voor RKSVN. Hij trainde in de jaren zeventig de lagere elftallen een tijdje samen met Chris Cluitmans. Na het vertrek van Nico Flipsen in 1972 werd besloten dat de oefenavonden van de selectie (eerste en tweede) werden gescheiden van die van de lagere elftallen. Sinds die tijd hebben onder anderen Chris Cluitmans, Tjeu Wagemans, Frenske Naus, en Jan Hanssen de zorg voor die trainingen op zich genomen. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Bij guur weer stonden de oefenmeesters vaak genoeg voor een handjevol voetballers. Dat was vaak het geval in de jaren dat de selectie op dinsdag en donderdag en de lagere elftallen op woensdag trainden. Ondanks tegenslagen hebben Chris, Tjeu, Frenske en Jan Hanssen zich altijd vol overgave van hun taak gekweten.

Die inzet toont ook Wiel Metsemakers, die de laatste jaren de training voor zijn rekening neemt. Vooral in het lopende seizoen heeft Wiel een grote opkomst op zijn trainingen gehad.Wiel kennende zou hij graag nog meer sporters op het trainingsveld en in de kantine begroeten om met hun na afloop aan de tap te kunnen „zwaegele". Van een gezellige babbel aan het buffet hield ook voorzitter Hay Klaessen, die RKSVN in 1977, na zeven jaar van trouwe dienst, verliet. De laatste kampioenen die hij in die periode mocht begroeten, waren de jeugdspelers van het C-1-elftal in 1977. RKSVN heeft een jaar geen voorzitter gehad, waarna Twan Bongers deze taak op zich nam. Aan begin van het seizoen 1979/1980 mocht hij het eerste damesteam van RKSVN begroeten. Met zeven seniorenteams, een dameselftal, de veteranen en negen jeugdteams ging RKSVN op weg naar het 40-jarig bestaansfeest. Dat werd in augustus 1980 gevierd met onder andere de wedstrijd van RKSVN-1 tegen Fortuna Sittard, een reünie en receptie, en een A-jeugdtoernooi, waarbij ook de legendarische Feijenoord-keeper Eddie Pieters Graafland aanwezig was.