Historie: 1971 - 1975

Vierentwintig maart 1990: 't is lente zegt de kalender. De extreem zachte winter, die voorbij lijkt, heeft op 't laatst toch nog zijn tol geëist. Wiel Luyten, die met Tjeu Wagemans, Hay Peeters, Pierre Vossen en Jos Simons bij het gesprek over de periode 1971-1975 aanwezig zou zijn, ligt met keelontsteking in bed, en moet verstek laten gaan. Erg jammer, maar de geplande bijeenkomst in café Maneslust moet doorgaan. Het jubileumfeest nadert met rasse schreden en we kunnen de klok niet terugdraaien; wel vooruit zetten: morgen om 02.00 uur gaat de zomertijd in en gaan de wijzers naar drie uur. Die zondag de 25-ste is voor RKSVN 1 een belangrijke dag. Het eerste elftal, dat het hele seizoen al met degradatiezorgen kampt, speelt tegen Roggel. De punten zijn hard nodig en deze derby is altijd beladen geweest. Het feit dat Neer en Roggel op 1 januari 1991 in één gemeente opgaan, levert natuurlijk extra kwinkslagen op. Tjeu Wagemans en Jos Simons hebben aan één wedstrijd tegen deze buurgemeente prettige herinneringen. Op 2 mei 1971 promoveerde RKSVN 1 door een 4-1 thuiszege op Roggel naar de derde klasse. Na het uitbundige kampioensfeest en een uitgebreide receptie werd het rustig rond RKSVN 1. Vanaf het seizoen 1971/1972 tot en met 1975/1976 voetbalde Neer in de derde klasse van de KNVB. Het eerste jaar was Nico Flipsen nog trainer, daarna waren Huub Lafleur en Pierre Papen ieder twee jaar oefenmeester van RKSVN. In de zuidelijke derde klasse C ging het redelijk tot goed, behalve in het seizoen 1972/1973. Na afloop van die competitie moesten degradatiewedstrijden worden gespeeld tegen EMS en Obbicht. Die liepen goed af. Toen RKSVN, na vier jaar in klas 3C te hebben gespeeld, werd overgeplaatst naar klas 3D in Noord-Limburg ging het mis: in 1976 degradeerde het eerste.Terug naar betere tijden: mei 1971. Een week na het behalen van de titel door het eerste moest ook de Roggelse jeugd voor Neer op de knieën. In de allerlaatste minuut van de A-jeugdcompetitie 1970/ 1971 scoorde Neer de allesbeslissende 1-1 gelijkmaker; anders was Roggel A-1 kampioen geweest. In 1974 was de B-1 de derde kampioen uit het lustrum 1970-1975, waarin RKSVN werd geleid door een dagelijks bestuur dat goed op elkaar was ingespeeld: Hay Klaessen was die gehele periode voorzitter, Bertus Luyten secretaris en Wim Keiren penningmeester. De A-jeugd en de B-jeugd binnen drie jaar kampioen; dat waren mooie tijden voor Tjeu Wagemans (45) die destijds een belangrijke schakel in het eerste én in de jeugdafdeling was. Bij gebrek aan een secretariaat, en door de ziekte van jeugdvoorzitter Kid Arntz nam Tjeu veel administratief werk voor zijn rekening. In die jaren broedde hij samen met Kid Arntz ook al op het idee van een buurtvoetbaltoernooi. De ontspanningscommissie van RKSVN en handbalverenging HVN organiseerde het toernooi voor het eerste in 1974, en noemde het naar de man van wie in 1973 menselijkerwijs te vroeg afscheid genomen moest worden: Kid Arntz. De eerste titel ging naar de buurt waar Tjeu is opgegroeid en waar hij de schooljeugd met veel elan de eerste kneepjes van het voetballen heeft bijgebracht: Steeg/ Goot/ Baand. Tjeu Wagemans weet niet meer precies wanneer hij zelf voor het eerst in competitieverband gespeeld heeft. Hij meent zich wel te herinneren dat hij in de jaren 1959/ 1960 al eens in de A-jeugd, die destijds te weinig leden telde, heeft meegespeeld. Via het derde en het tweede veroverde Tjeu in 1964 onder trainer Teuws voor veertien seizoenen een vaste plaats in het eerste. Wie Tjeu's voorbeeldige conditie en onverzettelijkheid heeft meegemaakt, zal het niet bevreemden dat hij maar langzaam een stapje terug deed. Via het tweede, het derde, het vierde en het vijfde belandde Tjeu uiteindelijk bij de VV Buggenum in de plaats waar hij een eigen huis en gezin heeft gesticht.

Jos Simons (43) ging uiteindelijk ook door een verhuizing verloren als actief clublid van RKSVN. Dat werd eerst nog even uitgesteld omdat Jos zijn hart aan de oranjehemden had verpand en RKSVN hem nodig had. Nadat Simons in St.-Odiliënberg was gaan wonen, haalde voorzitter Hay Klaessen of secretaris Bertus Luyten de spitsspeler, die geen auto had, meerdere malen per week voor de trainingen op. In het seizoen 1972/ 1973 nam de Roermondse trainer Huub Lafleur deze taxidienst over. Jos Simons behoorde tot de jongens, die in het seizoen 1960/ 1961 de eerste B-jeugd van Neer vormden. Hij kreeg zijn vaste plek in het eerste van Neer in 1967 onder trainer J. van Hulzen. De mooiste herinnering heeft Jos aan trainer Nico Flipsen, die de spitsspeler als bruiloftsgeschenk 29 eieren gaf: een ei voor elke goal die hij in de kampioenscompetitie 1970/ 1971 had gescoord. 29 goals in één competitie gescoord door één speler! Dat zegt niet alleen veel over de goaltjesdief Jos Simons, maar ook over de fantastische voorhoede, waarover RKSVN in het begin van de jaren zeventig heeft beschikt. De voetbalclub had in die tijd nog meer in huis: Pierre Vossen bijvoorbeeld. Hij was de eerste RKSVN-speler die de gelegenheid kreeg, en die ook aangreep, om de overstap naar het betaald voetbal te maken. In de seizoenen 1971/1972 en 1972/ 1973 stond Pierre bij het Venlose FC VVV onder contract. Zijn voorbeeld werd jaren later nagevolgd door Har Winkelmolen die zijn geluk ook een paar jaar in Venlo heeft beproefd. Uiteindelijk kwam hij bij het Roermondse RFC terecht. Daar voetbalde hij met nog een Neers talent, Ruud Keizers, die naderhand naar VV Sittard overging.

De schat aan ervaringen, die Pierre Vossen in het betaald voetbal opdeed, stelde hij nog diverse jaren in dienst van RKSVN 1. Blessures dwongen hem het rustiger aan te gaan doen. Helemaal stoppen met voetballen was te veel verlangd van de voetballer, die nog goed weet hoe meester Riether uit Venlo hem op de lagere school enthousiast maakte voor de edele voetbalsport. Blijkbaar heeft hij dat zo goed gedaan, dat Pierre het nu nog niet laten kan. Hij trekt nog bijna wekelijks de voetbalschoenen aan. Als Pierre Vossen (42) niet voetballend actief is in sportpark 't Ligteveld dan maakt hij zich verdienstelijk als lid van de technische commissie van RKSVN. In een sportpark dat zo intensief wordt gebruikt, valt immers veel meer te regelen en te organiseren dan op 18 juli 1971 vermoed kon worden. Op die dag opende burgemeester J. Vennekens officieel de twee terreinen, waarop al een jaar was gevoetbald. In 't Ligteveld kreeg RKSVN voor het eerst in het bestaan de beschikking over behoorlijke kleedlokalen met warm en koud water en een kantine. Om die te beheren benaderde voorzitter Klaessen, Hay en Rien Peeters. Vanaf dat moment kreeg Hay (50) er naast het kaarten (Jos Simons: „Wij hebben in die tijd geprobeerd om Hay toepen te leren, maar dat is nooit echt gelukt") nog een grote hobby bij: voetballen. RKSVN speelde in die tijd met vier elftallen, voor een vijfde team waren te weinig spelers. Onder anderen Jan Thommassen, Klaas Lispet, Piet Berben, Har Joosten én Hay Peeters zorgden voor de oplossing: er kwam een vijfde in 1971. Een jaar later stond zelfs een zesde bij de KNVB ingeschreven. Trainen deed Hay niet, maar wel was hij in de kantine na afloop van de trainingsavonden van de selectie van de partij. Met pretoogjes vertelt Hay over de kaartmarathons die aan tafels vol met flessen Lindeboom werden gehouden. Rien keuvelde tijdens haar werk achter het buffet gezellig mee en genoot van het bamzaaien bij ons bekend als knoebelen van de jongere voetballers. Acht jaar waren Hay en Rien de beheerders van de kantine. Het toenmalige bestuur vond in Annie en Louis Mooren geschikte opvolgers. Annie hield net als Rien van gezelligheid en kletsen, Louis wist evenals Hay een woordje mee te spreken als het ging over voetballen, kaarten en een pittige discussie. Annie en Louis beheerden de kantine van augustus 1978 tot in het voorjaar van 1981. Toen besloot het bestuur de kantinediensten voortaan aan de eigen leden over te laten. Louis, die ook bestuurslid is geweest, kwam later als leider van het derde terug bij RKSVN. Helaas moest door een ernstige ziekte te abrupt afscheid van hem worden genomen.

In de twintig jaar die RKSVN op 't Ligteveld doorbracht, werd het interieur van de kantine diverse malen veranderd, ook andere delen van de accommodatie werden verbeterd en uitgebreid. Dat begon in 1973/ 1974 met de installatie van de geluidsapparatuur en de bouw van nog eens twee kleedlokalen. Achtereenvolgens werd daarna het hoofdveld in gebruik genomen (zomer 1977), de terreinverlichting geïnstalleerd (april 1980), een nieuwe berging, kleedruimte en bestuurskamer bijgebouwd (1982/ 1983), en de verlichting van het trainingsveld vernieuwd (1983/ 1984). Nadat RKSVN de keuken had gemoderniseerd en de kantine had uitgebreid, nodigde het bestuur burgemeester J. Peeters in november 1985 uit om het clubgebouw, samen met het 'zilveren' bestuurslid Wim Simons te heropenen. Sinds Hay en Rien er in 1970 de eerste flesjes pils opentrokken, Nico Flipsen er zijn theorieavonden hield en Tjeu Wagemans, Jos Simons en Pierre Vossen daar voor het eerst een kaartje legden, is er veel water door de Maas gestroomd. De vermakelijke twistgesprekken hebben de jaren overleefd. Het voetballen levert in de kantine altijd voldoende gespreksstof op. Wat dacht U hoeveel mooie woorden er zijn besteed aan de opmerkelijke prestatie van Jan Peeters, die in de competitie 1973/ 1974 in al de zes elftallen van RKSVN is uitgekomen ? Als het wel en wee van de eigen vereniging niet het onderwerp van gesprek vormt, is er wel iets anders in de voetbalwereld dat de gemoederen bezighoudt. Zo wordt in deze eerste lentedagen druk gespeculeerd over het meespelen van Ruud Gullit tijdens het Wereldkampioenschap in Italië. De Belgische professor Martens laat zich in de kranten hoopgevend uit over het genezingsproces van Gullits gekwetste knie. Heel Nederland hoopt dat de aanvoerder in juni mee kan doen. Pas over drie maanden weten we of dat gelukt is.